Nie rozumiem co tak szokującego w tym, że pięć lat wychowuje się dziecko "bez płci"... a jak niby ową płeć się ma uwzględniać w tak wczesnym okresie? Różowe śpiochy z falbankami, grzechotki i laleczki dla dziewczynek, niebieskie wdzianka, samochodziki i klocki dla chłopców? Naprawdę to chcecie swoim dzieciom robić?
Niechęć do zdradzania otoczeniu płci dziecka jest może i dziwaczna, ale czytając tutejsze wypowiedzi wcale się tym rodzicom nie dziwię, że woleli uchronić dziecko przed stereotypizacją tak długo, jak to tylko było możliwe.

myślę, że zupełnie niepotrzebnie traktują dziecko w ten sposób. u przytłaczającej większości ludzi występuje zgodność płci "biologicznej" (nie wiem, jak to określić, mam na myśli ich narządy płciowe i wszelkie cielesne cechy charakterystyczne dla danej płci) i "umysłowej". prościej mówiąc - dziewczynki z reguły dobrze czują się w ciałach dziewczynek, chłopcy w ciałach chłopców. przypadki, kiedy jest inaczej, są bardzo, bardzo rzadkie i raczej nie ma sensu stosować tu jakiejś prewencji w wychowaniu. ja osobiście, gdybym zauważyła, że dziecko rzeczywiście identyfikuje się z inną płcią i jeśli po badaniach psychologicznych i upływie wymaganego czasu, rzeczywiście nie byłoby wątpliwości, że dziecko "umysłowo" jest innej płci, niż "cieleśnie", pozwoliłabym mu być kim chce i zgodziła się na operację zmianę płci w przyszłości (a nawet wsparłabym moje dziecko w drodze do tej zmiany, chodząc z nim do psychologa, na leczenie hormonalne itd.). ale wychowywać je "bezpłciowo" na wszelki wypadek, to moim zdaniem pretensjonalna i być może krzywdząca dla dziecka manifestacja własnej "tolerancji" i "nowoczesności myślenia". świetny był ten dokument o transseksualnej dziewczynce z jakiegoś skandynawskiego kraju (nie pamiętam, gdzie to było). tam, moim zdaniem, rodzice zachowali się świetnie.

"płeć umysłowa" nie ma czegoś takiego, jest za to histeria, paranoja narcystyczna eskalacja emocji które mają skupić uwagę otoczenia na sobie, są też nerwica anankastyczna, paranoja....

Są tę problemy z odrzuceniem przez rodzica, problemy wychowawcze itp....

Wszystko to składa się na iluzje, że jest coś takiego jak "złe czucie się w swoim ciele"

Ludzie otyli dobrze się czują w swoim ciele, inwalidzi akceptują to, co im sie przytrafiło, tylko jakaś grupa płciowych "histeryków" ma być z tego wyłączona....

Kto się w "swoim ciele" nie czuje, ano notoryczni pacjenci klinik kosmetycznych...

Tu bym owych transseksualistów widział razem z dziewczętami, które 10 raz chcą poprawiać swój "idealny" nos.....

Fanaberia..... typowy dla naszego wieku przerost emocji nad faktami....

.